eternal-griefs

آدمک...

matran — Sun, 24 May 2009 22:01:18 GMT

آدمک ،

نمی دانم از کدامین دیار سرد، در این حرمت گرم نشسته ای؟

آدمک، ازهجوم پرواز کلاغ های سیاه بر شا لیزارهای رفته از یاد،

چه خبر؟

آدمک ، از تنهایی نیلوفرهای نشسته درمردابهای شوم اندوه ،

چه خبر؟

آدمک ، از پرواز بلند قاصدک ها ی وحشی رها شده درهجوم تند با دهای سیاه،

چه خبر؟

آدمک ،از جوانه های روییده برشوره زار تنهایی که به امید باران دست به آسمان برده اند ،

چه خبر؟

آدمک ازرقص آرام خوشه گندم های اسیر، دردستان نسیم سرد سپیده دمان،

چه خبر؟

آدمک ، از زلالی شبنم های نشسته در خلوت گل بوته ، علف های صحرایی ،

چه خبر؟

آدمک ،از تنهایی بی ترانه بیشه ،

از حضورپر آوازه درهم پیچیده ریشه ،

چه خبر؟

آدمک، از ظلمت شبهای بی ستاره ،

از هم آغوشی جویبارو کویر،

ازطپش قلب کوچک چکاوک ،

از هجوم سیاه کلاغ های مانده در سرما،

چه خبر؟

آدمک، از سردرگمی، از انتظار باران ، ازنفس های زمین،

چه خبر؟

آدمک، از کویر خشک احسا س من،

چه خبر؟

آدمک، از غربت من از اندو ه تو،

چه خبر؟

آدمک، از من از تو

چه خبر؟

شك

eternal-griefs — Tue, 14 Apr 2009 13:32:18 GMT

روزگاريست دل بستي و

به گمانت دل خوش كردي و

از همه نا كسان زجر ديد و

با همه نا اهلان عهد بستي و

خلق خويش را به صبر فروختي و

ياد روز خوش را از دل بردي و

ايمان را سر راه گذاشتي و

معبود را بر هوس كشتي و

نرسيدي به شك

از ديدن نور تا رويت گور با صابران بودن چاره نيست

با كشتن خود تا مردن تن از بي مايه گان حزني نيست

Deineath

انتقام

matran — Sat, 04 Apr 2009 22:11:18 GMT

صدای نغمه نوازنده مرگ به گوش می رسد

انگار کسی در تلاش است برای آزادی و نجات

دقت کن، تو هم می شنوی؟

ولی نه، تو از صدای دروغین خسته شده ای

این آخرین صدایی است که به تو امید می دهد

این امید، امیدی برای زندگی نیست، امیدی برای انتقام است

همیشه آرزوی همچین روزی را می کردی

تا انتقام خود را از دنیایی بگیری که برای آن متولد نشده ای

ای کاش هرگز به دنیا نمی آمدم

ثابت، تاریک و بی صدا

و در انتظار قبری سرد و تاریک برای آرامشی ابدی

کاش در اعماق زمین کسی صدایم را بشنود...

MatraN

هزار و سیصد و هشتاد و هفت ..

eternal-griefs — Sat, 07 Mar 2009 23:16:18 GMT

. تنها امید قدم گذاشتن به آن روز های سخت یادآوری خاتمه این نحسیست .

مــــــرور و نالیدن از شر بی امانش دگر باقی نیست

از کفر گفتن بر ذات ننگینش بارش دگر نایی نیست

بخاطر دارم مثل شب، آن روز كه آوازهء آغــازش دميد . خبر تحويـلش را با ضـــربه اي ســـخت بر گوشــــمان روانانــدند . چــندان نــگذشته بود كه از نام شـــــومش آســـمان لـــرزيد و ويــــراني را بر دل ما آويـــــخت . از سـاعت و روز كه گذشــــــت ، هـــــــفته و ماهـــــــش هم رفـت ، بهـــــار خـــــونين و تابـــستان ســرد ، طوغيــان پايـــيز و فـرار زمســــــتان ، همــه را در بــهـت بگـذاشت و اينـك راهيــــست . در وصــفش نه شعر مي گنجد نه ناله ، نه اشـك پاســــــخ است نه فــــرياد . اما حــراســانـم از پـايـان و شــــروعي صـد مـرتبه رذل تر ...

يقين برا آنست كه اين سال هم چو ســـي مثل پيش دوباره تـكرار و كـوتاست زبان ..

D E I N E A T H

دلم تنگ می شود بی تو

matran — Sat, 14 Feb 2009 14:04:18 GMT

خبر مرگ من آرام در صدایت ریخت،ناگهان شانه هایت لرزیدند،چشم ها را کلافه پشت سر هم باز و بسته می کردی.روی مرطوب گونه ات آرام قطره هایی درشت غلتید .صبح تاریک و سرد بهمن ماه از دهان ها بخار می آمد.مرده ها را به نوبت توی غسالخانه می چیدند.دست بی اعتنا و سنگینی که مرا روی تخته می شست.چشم های غریب و غمگین ات پشت دیوارها نمی دیدند.بعد از آن دست دیگری آمد پلک سنگین و خیس من را بست.برای ابدیت بست چشمم را... چشم های تو دیگر از امروز گریه های من را نمی دیدند.زیر سنگینی تابوت انگار دلم از ترس و غصه می ترکید.مشتی از خاک های بی وقفه توی آغوش باد رقصیدند.هی سرت داد می زدم برگرد...برگرد.،گوشهایت چقدر کر شده بود ،حرفهای مرا نفهمیدند.گریه های تو کلافه ام می کرد؛ ناله هایم بلند تر شده بود، اسکلت های پیش کسوت تر گورستان به من و ناله ام خندیدند. هق هق تو شدید تر می شد.چون روال همیشگی هر کسی سوره ای خواند و دور شد از من.دستهایی فشرد دستت را،صورتت را دو بار بوسیدند.توی لباس سیاه خودت مثل یک تکه ماه می ماندی.دلم تنگ می شود بی تو در این گور سرد،شهر سرد و بهمن ماه،سایه ات روی سنگ قبرم می لرزید.مثل هر پنجشنبه می آیی فاتحه ای می خوانی.من به پایان رسیده ام کم کم.شانه های تکیده ام اینجا زیر برف و باران پوسیدند. اینجا یا ابری است یا باران می بارد.روی این شهر لعنتی انگار خاک سنگین مرده پاشیدند.

In Memory Of.....

یگانگی

eternal-griefs — Tue, 03 Feb 2009 23:33:18 GMT

همه چیز فراموش شده است

همه چیز نابود شده است

همه زندگی خواب بود

همه خواسته ها سراب بود

همه جاودانگان سوختند

همه افسردگان سوختند

همه رویا همین بود

همه دنیا همین بود

همه زجر عالم همین بود

همه یگانگی همین بود

بي ترس دوزخ يا بهشت

eternal-griefs — Wed, 28 Jan 2009 23:15:18 GMT

بي ترس دوزخ يا بهشت از زندگي بايد نوشت

~اين شعر نبايد باشد~

به درد ما مبتلا شديم به غم ما ، ويران شديم

به رنج ما افسرده شديم به عشق ما پژمرده شديم

به عشق ما پژمرده شديم با عشقمان درمانده شديم

. . .

به اسارت هستي محكوم به عبارت نيستي مجنون

به زخم تن مرسوم به سوزاندن دل پايبند

به كندن قبر عادت به ريختن اشك ، ماتم

. . .

ما بي چرا زندگانيم

پس كـــفر

بسوزانيد چشم ها را بكوبانيد دل ها را

از من نبود

By Deineath

سرزمین

matran — Mon, 12 Jan 2009 22:20:18 GMT

من از سرزمینی دور می آیم،سرزمینی که سحرگاهان در افق دریاهای بیکران به رنگ خفه ای خود نمایی می کند.سرزمین من،سرزمین اسطوره های خاک گرفته است.سرزمین من،سرزمین اهریمنانی است که در زیر خرمن ها خاک خفته اند،اما گویی هنوز برشهر حکم می رانند.من از سرزمینی دور می آیم،سرزمینی که شباهنگام مردگان از درون گورهاشان آوایی سر می دهند که گویی انسان را به مرگ می خوانند.سرزمین من،سرزمین پندارهای هولناک مردمیست که زندگی را به مرگ تدریجی خویش فروخته اند.مردمانی که هر صبح به خاکسپاری عشق می روند.من از سرزمینی دور می آیم،سرزمینی که بر فراز آن اشباح به رقص در آمده اند و هر کجای آن که قدم بگذاری،موسیقی تباهی باورهای مردمش را می شنوی.سرزمین من،سرزمین هزاران مسیح مصلوبی است که به جرم سنگین عشق به چهار میخ کشیده شده اند و مردمانی که با بی شرمی تمام،نخستین سنگ را پرتاب خواهند کرد،چرا که خود را پاک می خوانند و خدا می داند که قلبشان لبریز است از لغزش ها و تردید ها.سرزمین من،سرزمین نوزادانیست که در بدو تولد به مرگ می اندیشند و عاشقانی که عشق خود را در لحظه ای به فراموشی خواهند سپرد.سرزمین من،سرزمین رنگ باختگی رویاهای زندگی بخش است،رویاهایی که ذهن انسان را به فراسوی لجنزارهای این سرزمین نفرین شده پرواز می دهند.صد حیف که این پرواز از ادراک مردم من فرسنگ ها فاصله دارد.من از سرزمینی دور می آیم،سرزمینی که در آن ثانیه ها به کندی سالیان دراز می گذرند،ساعت ها به خواب رفته و در چهره تقویم ها خستگی فریاد می زند.سرزمین من،سرزمین دل خستگی مردمانیست که چهره شکسته شان چنین می نماید که سنوات بی شمار زیسته اند،بی آنکه لحظه ای حیات را لمس کنند.من از سرزمینی دور می آیم،سرزمینی که در سکوت به روند فساد خود ادامه خواهد داد

سکوت صدا

matran — Tue, 16 Dec 2008 15:17:05 GMT

صداها هیچ نمی گویند،هیچ صدایی نمی شنوی

حتی صدای فرو ریختن اشک را از گونه هایت

مغزت هیچ چیز نمی اندیشد

یک حس آشنا تو را به سمت یک تصمیم تازه سوق می دهد

تصمیمی که چندان خوشایند نیست برایت

اما می دانی بهترین است در شرایط موجود

دوست نداری ابلهانه چشم به روی واقعیات ببندی

صداها هیچ نمی گویند

من خاموشم و تنها صدای سکوت است که دارد روحم را می خورد

احساس می کنم به اندازه قرن ها خرد شده ام

احساس می کنم برگ خشکیده ای بودم که زیر پای عابری له شد

عابری که به تصادف از این جاده گذشت

من دیگر هیچ نیستم

هیچ شده ام و شاید پوچ

شب

eternal-griefs — Tue, 25 Nov 2008 12:27:18 GMT

شب ميايد مانند هر شب ، مي خورد روح را مانند هر زخم

روزگاريست شبها مي گرييم ، روزگاريست در حزن مي غلتيم

اااه كه نديدم صبحي ، ااااه كه نديدم خوشي ، اااه كه نديدم ...

به چه مي نگري ؟‌ به چه مي انديشي ؟

همش همين بود ، ميبيني بي دريغ بود ..!؟

پس بكش تن را ... پس بسوزان آن شريعت ننگ را

پس ببين از دور اين لاشهء تن را

كه غرق خونِ و تيغ بريده آن رگ را ...

آره به همین سادگی

Deineath