دل شنید و لب سرود

لب سرود و شب شنفت

صوت پر آوای سوزش

سوزش از عمق سکوت

فاقد از آتش،بدون زره ای نور

آن سکوتی که ز صوتش عرش را تاب نبود

در سیاهی های عقل مرده این شب زده

نور بی رحمت ز مهتابان پی عاشق نبود

گر چه عقل خویش را در راه عشقش چال کرد

ولی ایکاش که عشقش دیده بود

نعش قدیس خرد را در زمین

وای از دست دل پاره

دلی که آرزوها را به شب اهدا نمود

تا که شب جان بخشد از روح وسیع خود بدان

بی خبر بود از دو رنگی های شب

مهتاب مرد

Matran