گاه می خواهم بمیرم و ببینم همه آنچه را که اتفاق می افتد که بر برم نشسته اند و می گریند و خود نیز همصدا با زجه مادر برای پرپر شدن فرزندش زار زنم و دیوانه شوم همراه خواهرکه داغ برادر در سینه دارد،آن هم برادری جوان.اما او نمی داند که این برادر آرزوهایی را بر باد داده که که شوق جوانی در او،قبل او مرده و تنها مثل من که در گوشه ای نشسته ام و با چشمانی پف کرده و سرخ که نشان از گریستن چندین ساله در جشن سوگ خویش دارد،به اطرافیان بنگرم و به لاشه پسری راست قامت که در گوشه ای از اتاق به آرامش روح و خیال رسیده.در انتظار مرگ هستم،آن هم مرگی زودتر از موعد،زودتر از باور،زودتر از دیگران.می خواهم زار زنم،گریه کنم،فغان کشم،بر سر بکوبم،زجه زنم،با نگاهی مظلوم به مرده خویش بنگرم،با نگاهی که سرشار از لبخند یخ زده است،که سرشار از امیدهای از دست رفته است و همراه همان نگاه به خواب فرو روم،خوابی چنان گران که نشکند حتی در آن هیاهوی سوگواری،عجب آسوده خوابیست. این همان لحظه ایست که برای همگان وحشت آور است،تا بدان حد که حتی جرات فکر کردنش را نیز به دروغ از خیال خویش می دزدند.همه جا ناگهان تاریک می شود و فضایی که حتی نمی توانی در آن پلک بزنی از فرط تنگی.آری،گور.منزلی مجلل به تزئینات گران،شمیم تعفن در هوای سرشار از نا امیدی،روشن ترین نور سیاه در جهان،اعلا ترین فرش بافته شده از الیاف خاک،همسایگانی با صفا که هر یک از دیگری مرده تر است و تو،در جامه ای برازنده از کفن و این موشها و سوسک ها هستند که برای سیر کردن خویش در نقش خدمتگذاران این منزل آماده پذیرائی از خویش اند،نه از تو.آسوده بخواب،آسوده که تا تمام شدن تو لحظه ای بیش نمانده.این من نوش جانتان ای موذیان.گاهی فقط می خواهم گریه کنم اگر غرور اجازه دهد،ولی می دانم که هرگز نتوانم تا زنده ام،مگر آن روزی که بر سر مرده ام گریه می کنم که دیدی چه شد؛ دیدی...

Matran