روزگاريست دل بستي و

به گمانت دل خوش كردي و 

از همه نا كسان زجر ديد و

با همه نا اهلان عهد بستي و 

خلق خويش را به صبر فروختي و

ياد روز خوش را از دل بردي و

ايمان را سر راه گذاشتي و

معبود را بر هوس كشتي و

نرسيدي به شك

از ديدن نور تا رويت گور با صابران بودن چاره نيست

با كشتن خود تا مردن تن از بي مايه گان حزني نيست

Deineath

. تنها امید قدم گذاشتن به آن روز های سخت یادآوری خاتمه این نحسیست .

D E I N E A T H

همه چیز فراموش شده است

همه چیز نابود شده است

همه زندگی خواب بود

همه خواسته ها سراب بود

همه جاودانگان سوختند

همه افسردگان سوختند

همه رویا همین بود

همه دنیا همین بود

همه زجر عالم همین بود

همه یگانگی همین بود

بي ترس دوزخ يا بهشت از زندگي بايد نوشت

~اين شعر نبايد باشد~

به درد ما مبتلا شديم          به غم ما ، ويران شديم

به رنج ما افسرده شديم           به عشق ما پژمرده شديم

به عشق ما پژمرده شديم          با عشقمان درمانده شديم

. . .

به اسارت هستي محكوم          به عبارت نيستي مجنون

به زخم تن مرسوم          به سوزاندن دل پايبند

به كندن قبر عادت          به ريختن اشك ، ماتم

. . .

ما بي چرا زندگانيم

پس كـــفر

بسوزانيد چشم ها را          بكوبانيد دل ها را

از من نبود

By Deineath

شب ميايد مانند هر شب ، مي خورد روح را مانند هر زخم

روزگاريست شبها مي گرييم ، روزگاريست در حزن مي غلتيم

اااه كه نديدم صبحي ، ااااه كه نديدم خوشي ، اااه كه نديدم ...

به چه مي نگري ؟‌ به چه مي انديشي ؟

همش همين بود ، ميبيني بي دريغ بود ..!؟

پس بكش تن را ... پس بسوزان آن شريعت ننگ را

پس ببين از دور اين لاشهء تن را

كه غرق خونِ و تيغ بريده آن رگ را ...

   آره به همین سادگی

Deineath

دام مصيبت ، زمان هجرت ، راه بسته

پاي شكسته ، صداي ناله ، نگاه به زمين افتاده ....

عشق اول ، روح غيرت ، خاك وطن ، ترانهء ننگ

وقف آزادي ، وقت دلربايي ، وعده هاي خيالي ...

چشم گريون ، هالهء خون ، درد مجنون ، زوزهء گم

رد مرده ، جاي وحشت ، نگاه دور ، خانهء من ...

آآ ...

Deineath

ســــروده ها سر می دهند نوایی بیـــنوایی را

ســکوت ها بر می برند هوش عــشق جــاودانی را

تــبر ها سـر می زنند, سر ِ دلباختگان فراری را

نــــفس ها می بُــرند صدای هـق هـق رهـایی را

پـس مـــپرسید از شهـر من ای یــــاران نـالان

که روزگــار بسی همیــن بود و انتـــها سوگوار

Deineath

و من دگر دست و پا نمی زنم

دگر راهی ام

بودن بهر چه ؟

آغاز سود ِ که ؟

پس ببار ای اشک

پس بسوز ای تن

نگو درد دل را

نبین خون دل را

ببین غم دنیا

بجز راه رهایی

نجوی راه گریز را

ببین این نالهء دل

فراغ از هستیِ بود و

فراغ از نفس خویش

ببین دوباره ای دل

رهایت کرد

          نفیس ترینت ...

Deineath

 سر زده دل را به دريا زدم ، نگاهم را از خاك به بالا بردم ،
 غبار بود و دود و كُشتن نفسْ ، صداي آه و صداي تير ،
 سيلِ درد جاري تو خيابونا ، حسرت خواب خوش به چشمونه مردم ،
 خفتن و گفتن ، صدايي زدن ، طلبي كردن ، همدلي كردم ،
 منم گفتم ، دل ها پر وسوسه بود ، نگاها نگاهه رويايي بود ،
 همه بفكر فرار ، همه دل سپرده به خاك ، همه اهل اسيري ،
 هم با داغ عزيزي ، همه با چشم گريون ، همه مايوس ،
 همه نالان ، همه به فكر مردن ، همه بسوي مردن ، همه راه هايي ،
 دنباله رگ بريدن ، همه ديگر نبودند ، چند تايي رفته بودند ،‌
 همه گفتن حكايت ، همه كردن شكايت ، ديدم آشوبه اين شهر ،‌
 ديدم منم همينم ،‌ ديدم تو كتابا ،
 همه قصه ها همينن ،‌ همه در گيره اين هستي ،
 پرسيدم چي شد كه اين شد ، پيرمرد گفت ،
 حكايت دور هست اما روايت يه جور هست ، گفت كه اين زندگي ،
 اين زندگي بهش مي گن بندگي ، يه مشت آدم ساخته ، دوره هم انداخته ،
 ميگه منم خداتون ، منم حامي روياهاتون ، شما پايين من بالا ،
 هر چي مي خواي بگو به خدا ، اسم بازيش زندگيه ،
 بهاش يه عمره ، انداخت مارو تو بازي ، خودش كرد با ما بازي ،
 خودش به اسم قاضي ، ملت و كرد ناراضي ، گفت نگو باكم چيه ،
 گفت بگو خدات كيه ، سجده كن ، حرص نزن ، گريه كن ، لبخند نزن ،
 برد و باخت نيست ، شيطان و خدا نيست ،
 همه بازيا يه غول دارن ، اونم منم ، تاس و بريز ... 

By Deineath

دگر آزرده نيستم ................ دگر سرخورده نيستم

دگر ز اين غم تاران........ من شكست خورده نيستم

~

دگر آوارانهء تن را ..................... من تسليم شده نيستم

دگر ز شوق پروازت ............ من آن ناجي گم گشته نيستم

~

دگر سويي ندارم ......... دگر لايق نيستم

دگر آزاده هستم ..... انطور بيچاره نيستم

~

دگر فارقم از نَفس خويش

چون دگر گرفتــــار نيستم

Deineath

سر زده رفت ...

هه ...

ناله از رفتنش نيست ...

اين قضيه تكراريه ...

خيلي ها ميانو ميرن ...

رفتن رفيق يه چيزه ديگس ...

داد نزدم ...

دعــــات نكردم ...

صـــــــدات نزدم ...

فقط ...

 يادت بخير ...

Deineath

سايه ها رفتند

من تنها در خود مُردم

هيچكس نديد شكستنم را

هيچكس نخنديد به فرو ريختنم باز

.

در حسرت ديدار سكوت

صداي ناله بود كه نگذاشت

من ببينم و بشنوم درد خاموشي را

.

نگذاشت بخود بيايم

نگذاشت بخود ببالم

همش حسرت

همش آه ه

همش دردِ بي فروغِ پايدار

همش اين بود

همش آن شد

دلم از فرياد نالان شد

.

چقدر زيبا

چقدر زشت

چقدر آباد شد اين عشق

.

چقدر نادان شد اين دل

.

اين نيست خواسته ام

 Deineath

هيچكس نمرد ، هيچ دردي نبود

ناليد و ناليد و ناليد ، مرگ را دريغي نبود

صداي كفر ، فغان دل ، حزن تن ، رسوايي نبود 

بخت برگشت ، خود كرده را جفا نبود

بانگ زد ، اشك ريخت ، شنودي نبود

ز درد مرگ راه فراري نبود

Deineath

... و من سوگوارانه شادم

دستها سرد اند

لبها خاموش اند

صداها خسته

... بوی نفرت راه عشق را بسته

روح ها مردند

چشم ها بستند

برای رسیدن

... خنجر دوست راه عبور را بسته

امید ها نا امید

پاها سست

در ها بسته

در این ظلمته روز سیاهم

... من سوگوارانه شادم

Unhloy Deineath

سرمای طناب دور گردن می لرزاند تن را
گرمای اشک ناله ها می پوشاند رخ را